روان و روح بشر وقتى خود را در آرامش مىبيند كه روزنه‌اى به رويش باز شود و او هر لحظه در حال تماس واقع شود ، ولى اگر تمام مسيرها بسته باشد در اضطراب و نگرانى و وحشت واقع مىشود همانند موجود زنده‌اى كه راه نفس كشيدن را به رويش بسته‌اند . پس بيائيم از گذشتگان عبرت بگيريم و خود را بى خود حيران و سرگردان ننمائيم جهان هستى خالقى مهربان ، بخشنده ، بى نياز ، دادرس ، نجات دهنده ، اميد رسان آگاه از تمام نيازها ، و . . . دارد و به جاى بى مهرى و بى انصافى ، قدردان نعمت‌هايش باشيم و خود را در دامن پر مهر و محبّتش كه وجود محمد و آل او عليهم السلام هستند ، قرار دهيم .